Pigadakia

Pigadakia znaczy „studzienki”, i wieś zasłużyła na to imię, bo woda tu była zawsze i wciąż jest, sącząc się ze źródeł na zboczu, gdy reszta wyspy latem zasycha na wiór. Ta woda zrobiła z małej górskiej wioski miejsce zielone i chłodne, oazę pośród spalonych wzgórz.

Ktoś tu miał serce do miejsca i rękę do kamienia, i zbudował z tego wioskę-ogród: kamienne ścieżki, mostki, taras za tarasem, małe muzeum dawnego wiejskiego życia, w którym leżą narzędzia i sprzęty, jakich już nikt nie używa. To rodzaj miłości do przeszłości, która nie jest smutna, tylko staranna.

Jest tu źródło, o którym mówią, że lecznicze, i kaplica, i tawerny w cieniu, gdzie podają rzeczy z własnego ogrodu. Je się tu wolno, bo miejsce samo cię spowalnia. Woda szemrze, liście dają cień, upał zostaje gdzieś za zakrętem drogi.

Pigadakia to przystanek dla tych, którzy zjeżdżają z plaży w głąb wyspy i odkrywają, że tam, w górach, wśród studzienek i kamieni, jest zupełnie inne Zakynthos — chłodniejsze, wolniejsze, pachnące wodą i miętą. Warto po nie zjechać z trasy.