Planos

Planos i Tsilivi zrosły się w jedno, jak zrastają się miejsca, którym turystyka dała wspólny powód do istnienia. Kiedyś Planos było wioską rolniczą kilka kroków od morza, a Tsilivi tylko nazwą plaży. Dziś to jeden długi kurort, ale jeśli wejdziesz w boczne uliczki Planos, wciąż znajdziesz stare domy i ludzi, którzy pamiętają, jak tu było, zanim przyszły hotele.

To wschodnie wybrzeże, więc morze jest łagodne, a plaża szeroka i piaszczysta, nagradzana Błękitną Flagą. Rodziny przyjeżdżają tu, bo wszystko jest pod ręką: woda, jedzenie, sklepy, park wodny dla dzieci. Nie ma dzikości zachodniego brzegu, jest wygoda, i dla wielu to jest dokładnie to, czego chcą po roku pracy.

Wieczorami deptak wypełnia się ludźmi w klapkach, zapachem smażonej ryby i muzyką z tawern. To nie jest cisza gór ani surowość klifów. To wakacyjne życie w swojej najprostszej formie — jasne, ciepłe, przewidywalne, i nie ma w tym nic złego.

Kto szuka charakteru, znajdzie go w tych resztkach starego Planos, które przetrwały między apartamentami: w kościółku na wzgórzu, w tawernie prowadzonej przez trzy pokolenia tej samej rodziny, w oliwce rosnącej na środku parkingu, bo nikt nie miał serca jej ściąć. Wyspa zawsze prześwituje spod kurortu, jeśli się przyjrzeć.